Nienawidzę siebie…

Mama patrzy na mnie i mówi: „Wyglądasz jak chłopak. Mogłabyś się trochę bardziej upodobnić do dziewczyny”. A ja nic… nie mogłem nic zrobić, ale przynajmniej nie usiłowałem obrócić tego w żart. Tym razem nie śmiałem się, popatrzyłem mamie przez chwilę w oczy i odwróciłem się… Teraz sobie myślę, mogłem powiedzieć: „Bo ja jestem chłopak” albo coś, ale to nie jest takie proste… teraz mogę sobie myśleć, ale nie wtedy… nie potrafię… po prostu nie potrafię…
A swoją drogą słowo „upodobnić” jest całkiem trafne ;) conajwyżej mógłbym się tylko „upodobnić”.
Ale „upodobniać” się do dziewczyny nie mam zamiaru… itak mi się wydaje, że za bardzo wyglądam, czy czasem zachowuję się jak dziewczyna i właśnie wtedy siebie nienawidzę! Kiedy coś mówię nie takim tonem głosu jaki lubię, kiedy nie tak się uśmiechnę, kiedy piszę coś w formie żeńskiej, kiedy mam okres czy kiedy na mnie patrzą jak na dziewczynę właśnie wtedy siebie nienawidzę! Wiem, że nie mogę na to nic poradzić, bo to w większości wina hormonów czy czegośtam ode mnie niezależnego, ale jednak siebie wtedy nienawidzę! Bo jaki facet byłby z siebie dumny gdyby zachował się jak kobieta? Żaden! I ja też nie jestem. A najgorszym uczuciem jest chyba nienawiść do siebie…
I tylko wtedy nienawidzę swojego ciała, bo tak właściwie nie przeszkadza mi prawie nic. Co do mojego wyglądu, to w sumie nic nie mam, a twarz to mi się wręcz podoba :> mógłbym być całkiem przystojny :> [no kilka krostek, ale to mi nie przeszkadza (zwłaszcza, że podobno chłopcom bardziej dokucza trądzik :> ), z resztą gdyby kilka krostek na twarzy (ba, nawet cała twarz w krostkach) było moim jedynym problemem, to bym powiedział, że jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie!]
I jestem w rozdarciu… z jednej strony chcę być zawsze facetem i tak się zachowywać, a z drugiej muszę udawać, bo nie potrafię nikomu powiedzieć, że czuję się mężczyzną… i za to też siebie nienawidzę…